چه تلخ است تکرار لحظه‌های پر کشیدنت

چه تلخ است دیدن دوباره پر کشیدنت

مامانم بهار داداشش رو از دست داد

هر لحظه که صورتش رو می‌بینم یاد روزای سیاه زندگی خودم می‌افتم

هر لحظه که اضطراب و اشک رو توی چشماش می‌بینم یاد خودم می‌افتم

وقتی می‌گه از ترسِ بیشتر شکستن مامان باباش نمی‌تونه گریه کنه

یاد خودم می‌افتم که از ترس شکستن بابا تو خودم می‌ریختم

مامانی به بهار کمک کن

می‌دونم می‌دونم که کمکش هستی

می‌دونم که یادت هست که برات تبارک خوند

دعای عهد نوشت

و ...

پس کمکش کن

ببخشید که اول از غمم نوشتم

مامانی روزت مبارک

دیروز اومدم پیشت ... واسه خونت سنگ گذاشتن

مبارک باشه

قبلنا همه چی رو من برات تهیه می‌کردم

اما از وقتی رفتی انگاری دیگه من هیچ کاره شدم

خونت رو همیشه من جارو می‌کردم

اما خونه آخرت رو علیرضا جارو کرد

مامانی روزت مبارک

می‌خوام باهات حرف بزنم

اما گوشی رو دیگه هیــــــــــچ وقت بر نمی‌داری

می‌خوام ببینمت اما روی ماهت رو ازم پنهون کردی

مامانی امسال چه سنگین و چه ثقیل بود روز مادر

به خیلیا زنگ زدم که شاید حواسم پرت بشه

به خاله‌ها به زن دایی‌ها به خاله‌های آرش

اما نه حواسم پرت شد و نه دلم آروم شد

مامانی کاش بودی ، کاش مثل پارسال که

تولدت و روز مادر رو با هم کنار هم همه با هم

به جشن نشستیم امروز هم بودی ...

مامانی بازم ازت خواهش می‌کنم هوای بابا رو داشته باش

خیلی پیر و نحیف شده

خیلی شکستنی شده

خیلی ... خیلی براش می‌ترسم